تبلیغات
ام ابیها - عاشورا از نگاه قران
آپلود عکس | آپلود | سایت آپلود عکس | اپلود عکسعکس" />
نوشته شده توسط : سید امیر



icon

سوره ی مبارکه الشعراء: آیه 219

وَتَقَلُّبَكَ فِی السَّاجِدِینَ(219)

و (نیز) حركت تو را در میان سجده‏كنندگان! (219)

از امام باقر علیه السلام درباره قول خدای عزوجل: « و تقلبک فی الساجدین »؛ « و خداوند حرکت تو را در میان سجده کنندگان می بیند»؛ « سوره شعرا، آیه 219 » روایت شده است که این آیه درباره علی و فاطمه و حسن و حسین و اهل بیت پیامبر خدا علیهم السلام است.


سوره ی مبارکه مریم : آیه 1

كهیعص(1)

كهیعص (1)

از سعد بن عبدالله روایت شده است که حضرت قائم علیه السلام درباره تأویل « کهیعص » پرسیدم.
حضرت فرمود: این حروف از خبرهای غیبی است که خداوند بنده اش زکریا را بر آن آگاه ساخت. آن گاه داستان آن را برای محمد صلی الله و علیه و آله و سلم بیان کرده است، و داستان آن از این قرار است که زکریا از پروردگارش درخواست نمود که وی را بر نامهای پنج تن « پیامبر و اهل بیتش » آگاه سازد پس جبرئیل بر او فرود آمد و نام پنج تن را بر وی تعلیم داد.
زکریا هرگاه یاد و ذکری از محمد و علی و فاطمه و حسن علیهم السلام می کرد، ناراحتی و اندوهش برطرف می شد و هرگاه متذکر نام حسین علیه السلام می شد اشک چشمانش را می گرفت و نفسش به شماره می افتاد.
روزی گفت: خدایا، چرا هرگاه چهار تن از آنها را یاد می کنم به وسیله نامهایشان از اندوه تسلای خاطر می یابم و هرگاه حسین را یاد می کنم اشک در چشمانم حلقه می زند و آه از دلم بلند می شود؟
خدای تبارک و تعالی وی را از داستان کربلا آگاه ساخت و فرمود: « کهیعص » پس: « کاف » نشان کربلاست و « ها » نشان هلاکت عترت پاک او و « یا » نشان یزید، کسی که در حق حسین ظلم کرد و « عین » نشان عطش است و « صاد » نشان صبر حسین علیه السلام است.


چون زکریا علیه السلام قصه کربلا را شنید، سه روز از مسجد خارج نشد و با مردم نیز ملاقات نکرد و در این مدت در گریه و سوگواری بسر برد و این چنین مرثیه می خواند: خدایا، آیا بهترین خلقت را به فرزندش سوگوار می سازی.
خدای من، آیا این مصیبت بزرگ را بر آستان او فرود می آوری؟ خدای من، آیا بر قامت علی و فاطمه لباس مصیبت می پوشانی؟ آیا اندازه این مصیبت را بر درگاه آنان وارد می سازی؟
پس از آن می گفت: خدایا، به من فرزندی عطا کن که در پیری مایه چشم روشنی من باشد. و چون این فرزند را به من عطا کردی مرا دیوانه محبتش بگردان، آن گاه مرا در مصیبتش سوگوار کن همان گونه که محمد، حبیب خودت را به فرزندش سوگوار کردی. پس خداوند یحیی را به او عنایت کرد و او را در غم مصیبت « یحیی » سوگوار ساخت. و مدت حمل یحیی 6 ماه بود، همانند حسین علیه السلام.


سوره ی مبارکه الانعام: آیه 151

قُلْ تَعَالَوْاْ أَتْلُ مَا حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَیْكُمْ أَلاَّ تُشْرِكُواْ بِهِ شَیْئًا وَبِالْوَالِدَیْنِ إِحْسَانًا وَلاَ تَقْتُلُواْ أَوْلاَدَكُم مِّنْ إمْلاَقٍ نَّحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَإِیَّاهُمْ

وَلاَ تَقْرَبُواْ الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَلاَ تَقْتُلُواْ النَّفْسَ الَّتِی حَرَّمَ اللّهُ إِلاَّ بِالْحَقِّ ذَلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ(151)

بگو: «بیایید آنچه را پروردگارتان بر شما حرام كرده است برایتان بخوانم: اینكه چیزى را شریك خدا قرار ندهید! و به پدر و مادر نیكى كنید! و فرزندانتان را از (ترس) فقر، نكشید! ما شما و آنها را روزى مى‏دهیم و نزدیك كارهاى زشت نروید، چه آشكار باشد چه پنهان! و انسانى را كه خداوند محترم شمرده، به قتل نرسانید! مگر بحق (و از روى استحقاق) این چیزى است كه خداوند شما را به آن سفارش كرده، شاید درك كنید! (151)

امام صادق علیه‌السلام فرمود:
«کسی را که خداوند خونش را حرام شمرده بود ‏کشتند: حسین علیه‌السلام را در میان خانواده‌اش به قتل رساندند.»



سوره ی مبارکه التوبه: آیه 36

إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِندَ اللّهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا فِی كِتَابِ اللّهِ یَوْمَ خَلَقَ السَّمَاوَات وَالأَرْضَ مِنْهَا أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ذَلِكَ الدِّینُ الْقَیِّمُ فَلاَ

تَظْلِمُواْ فِیهِنَّ أَنفُسَكُمْ وَقَاتِلُواْ الْمُشْرِكِینَ كَآفَّةً كَمَا یُقَاتِلُونَكُمْ كَآفَّةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقِینَ(36)

تعداد ماه‏ها نزد خداوند در كتاب الهى، از آن روز كه آسمانها و زمین را آفریده، دوازده ماه است كه چهار ماه از آن، ماه حرام است (و جنگ در آن ممنوع مى‏باشد.) این، آیین ثابت و پابرجا(ى الهى) است! بنابر این، در این ماه‏ها به خود ستم نكنید (و از هرگونه خونریزى بپرهیزید)! و (به هنگام نبرد) با مشركان، دسته جمعى پیكار كنید، همان گونه كه آنها دسته جمعى با شما پیكار مى‏كنند و بدانید خداوند با پرهیزگاران است! (36)

جابر جعفی می گوید: از امام باقر علیه السلام درباره تأویل قول خدای عزوجل: « انٌ عدة الشهور عندالله اثنا عشر شهراً فی کتاب الله یوم خلق السماوات و الارض منها اربعة حرم ذلک الدین القیم فلاتظلموا فیهن انفسکم » سؤال کردم .
حضرت آهی کشید و فرمود: ای جابر، اما سنه « سال » جدٌم رسول خدا صلی الله علیه و آله است و ماههای آن 12 ماه است که از امیرالمؤمنین شروع می شود تا من و تا امام دوازدهم حضرت مهدی.
در روایتی دیگر آمده است که چهار شهر حرام، علی و حسن و حسین و قائم علیهم السلام




سوره ی مبارکه البقره: آیات 136/137

قُولُواْ آمَنَّا بِاللّهِ وَمَآ أُنزِلَ إِلَیْنَا وَمَا أُنزِلَ إِلَى إِبْرَاهِیمَ وَإِسْمَاعِیلَ وَإِسْحَقَ وَیَعْقُوبَ وَالأسْبَاطِ وَمَا أُوتِیَ مُوسَى وَعِیسَى وَمَا

أُوتِیَ النَّبِیُّونَ مِن رَّبِّهِمْ لاَ نُفَرِّقُ بَیْنَ أَحَدٍ مِّنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ(136) فَإِنْ آمَنُواْ بِمِثْلِ مَا آمَنتُم بِهِ فَقَدِ اهْتَدَواْ وَّإِن تَوَلَّوْاْ

فَإِنَّمَا هُمْ فِی شِقَاقٍ فَسَیَكْفِیكَهُمُ اللّهُ وَهُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ(137)

بگویید: «ما به خدا ایمان آورده‏ایم و به آنچه بر ما نازل شده و آنچه بر ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و پیامبران از فرزندان او نازل گردید ، و (همچنین) آنچه به موسى و عیسى و پیامبران (دیگر) از طرف پروردگار داده شده است، و در میان هیچ یك از آنها جدایى قائل نمى‏شویم، و در برابر فرمان خدا تسلیم هستیم (و تعصبات نژادى و اغراض شخصى، سبب نمى‏شود كه بعضى را بپذیریم و بعضى را رها كنیم.)» (136) اگر آنها نیز به مانند آنچه شما ایمان آورده‏اید ایمان بیاورند، هدایت یافته‏اند و اگر سرپیچى كنند، از حق جدا شده‏اند و خداوند، شر آنها را از تو دفع مى‏كند و او شنونده و داناست. (137)

از امام باقر علیه السلام درباره قول خدای تعالی؛ « امنا بالله و ما انزل علینا»؛ (سوره بقره، آیه 136) روایت شده است که: پیامبر خدا از ضمیر « امنٌا »: « ما ایمان آوردیم » علی و فاطمه و حسن و حسین را قصد کرده است و بعد از اینها در ائمه علیهم السلام نیز جاری است یعنی ما به خدا و آنچه بر ما نازل شده است ایمان آوردیم .
پس از آن خدا درباره مردم می فرماید: « فان امنوا» این مردم اگر ایمان آوردند « بمثل ما انتم به » به مثل آنچه علی و فاطمه و حسن و حسین و امامان بعد از ایشان ایمان آوردند « فقد اهتدوا و ان تولوٌا فانٌما هم فی شقاق »؛ (سوره بقره، آیه 137 ) البته هدایت یافته اند و اگر سرپیچی کنند از حق جدا شده اند.



سوره ی مبارکه البقره: آیه 84

وَإِذْ أَخَذْنَا مِیثَاقَكُمْ لاَ تَسْفِكُونَ دِمَاءكُمْ وَلاَ تُخْرِجُونَ أَنفُسَكُم مِّن دِیَارِكُمْ ثُمَّ أَقْرَرْتُمْ وَأَنتُمْ تَشْهَدُونَ(84)

و هنگامى را كه از شما پیمان گرفتیم كه خون هم را نریزید و یكدیگر را از سرزمین خود، بیرون نكنید. سپس شما اقرار كردید (و بر این پیمان) گواه بودید. (84)

رسول خدا صلی‌الله علیه و آله فرمود: شأن نزول آیة:
و آن هنگام که پیمان از شما برگرفتیم که خونهایتان را نریزید، دربارة یهود است، آنان که پیمان خدا را شکستند و پیامبران الهی را تکذیب کردند و اولیاء خدا را کشتند.
سپس فرمودآیا شما را آگاه نسازم از کسانی که همانند یهودیان این امت هستند؟
گفتند: بلی ای رسول خدا. فرمود:
آنان گروهی از امت من هستند که گمان می‌برند بر آیین من می‌باشند، و حال آنکه فرزندان گرانمایه و نسل پاک مرا می‌کشند، و شریعت و سنت مرا دگرگون می‌کنند، و دست به خون دو فرزندم حسن و حسین را می‌آلایند چنانکه گذشتگان یهود، زکریا و یحیی را کشتند.



سوره ی مبارکه البقره: آیه 143

وَكَذَلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِّتَكُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ وَیَكُونَ الرَّسُولُ عَلَیْكُمْ شَهِیدًا وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِی كُنتَ عَلَیْهَا إِلاَّ

لِنَعْلَمَ مَن یَتَّبِعُ الرَّسُولَ مِمَّن یَنقَلِبُ عَلَى عَقِبَیْهِ وَإِن كَانَتْ لَكَبِیرَةً إِلاَّ عَلَى الَّذِینَ هَدَى اللّهُ وَمَا كَانَ اللّهُ لِیُضِیعَ إِیمَانَكُمْ إِنَّ

اللّهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُوفٌ رَّحِیمٌ(143)

  همان‏گونه (كه قبله شما، یك قبله میانه است) شما را نیز، امت میانه‏اى قرار دادیم (در حد اعتدال، میان افراط و تفریط) تا بر مردم گواه باشید و پیامبر هم بر شما گواه است. و ما، آن قبله‏اى را كه قبلا بر آن بودى، تنها براى این قرار دادیم كه افرادى كه از پیامبر پیروى مى‏كنند، از آنها كه به جاهلیت بازمى‏گردند، مشخص شوند. و مسلما این حكم، جز بر كسانى كه خداوند آنها را هدایت كرده، دشوار بود. (این را نیز بدانید كه نمازهاى شما در برابر قبله سابق، صحیح بوده است) و خدا هرگز ایمان ( نماز) شما را ضایع نمى‏گرداند زیرا خداوند، نسبت به مردم، رحیم و مهربان است. (143)

  از امام باقر علیه السلام درباره قول خدای تعالی: « و کذلک جعلناکم امٌة وسطاً لتکونوا شهداء علی الناس و یکون الرسول علیکم شهیداً »؛ (سوره بقره، آیه 143) آمده است که در هر زمان از ما شاهد و گواهی هست؛ علی بن ابی طالب «ع» در زمان خودش گواه و شاهد بر مردم بود و حسن علیه السلام در زمان خودش و حسین علیه السلام در زمان خودش و هر کسی از ما که مردم را به امر خدا فرا می خواند گواه و شاهد بر مردم زمان خودش است.


سوره ی مبارکه آل عمران: آیه 33

إِنَّ اللّهَ اصْطَفَى آدَمَ وَنُوحًا وَآلَ إِبْرَاهِیمَ وَآلَ عِمْرَانَ عَلَى الْعَالَمِینَ(33)

خداوند، آدم و نوح و آل ابراهیم و آل عمران را بر جهانیان برترى داد. (33) 

در روز عاشورا شخصی از لشکریان عمربن سعد بنام محمدبن اشعث پسر قیس کندی به امام حسین علیه‌السلام عرض کرد:
ای حسین پسر فاطمه! کدام منزلت و برتری از پیامبر خدا صلی‌الله‌علیه‌و‌آله در شماست که در دیگری وجود ندارد؟
امام حسین علیه‌السلام این آیه را تلاوت فرمود:
همانا خداوند آدم و نوح و خاندان ابراهیم و خاندان عمران را بر جهانیان برگزید.
پس امام حسین علیه‌السلام فرمود:
بخدا قسم پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه و آله از خاندان ابراهیم علیه‌السلام و عترت هدایتگر علیهم‌السلام از خاندان پیامبر اکرم صلی‌الله‌و‌علیه‌و‌آله می‌باشد.




سوره ی مبارکه آل عمران : آیه 61

فَمَنْ حَآجَّكَ فِیهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْاْ نَدْعُ أَبْنَاءنَا وَأَبْنَاءكُمْ وَنِسَاءنَا وَنِسَاءكُمْ وَأَنفُسَنَا وأَنفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ

فَنَجْعَل لَّعْنَةُ اللّهِ عَلَى الْكَاذِبِینَ(61)

هرگاه بعد از علم و دانشى كه (در باره مسیح) به تو رسیده، (باز) كسانى با تو به محاجه و ستیز برخیزند، به آنها بگو: «بیایید ما فرزندان خود را دعوت كنیم، شما هم فرزندان خود را ما زنان خویش را دعوت نماییم، شما هم زنان خود را ما از نفوس خود دعوت كنیم، شما هم از نفوس خود آنگاه مباهله كنیم و لعنت خدا را بر دروغگویان قرار دهیم. (61)

امام موسی‌بن جعفر علیه‌السلام فرمودند:
خداوند تبارک و تعالی فرماید: هرگاه بعد از علم و دانشی که به تو رسیده (باز) کسانی با تو به محاجه و ستیز برخیزند،
به آنها بگو:
بیایید ما فرزندان خود را دعوت کنیم، شما هم فرزندان خود را؛ ما زنان خویش را دعوت نماییم، شما هم زنان خود را؛
ما از نفوس خود دعوت می‌کنیم، شما هم از نفوس خود. پس تأویل پسران ما، امام حسن و امام حسین علیهما‌السلام، و زنان ما، فاطمه سلام‌الله‌علیها و نفوس ما، حضرت علی علیه‌السلام می‌باشد.»



سوره ی مبارکه آل عمران: آیه 154

ثُمَّ أَنزَلَ عَلَیْكُم مِّن بَعْدِ الْغَمِّ أَمَنَةً نُّعَاسًا یَغْشَى طَآئِفَةً مِّنكُمْ وَطَآئِفَةٌ قَدْ أَهَمَّتْهُمْ أَنفُسُهُمْ یَظُنُّونَ بِاللّهِ غَیْرَ الْحَقِّ ظَنَّ

الْجَاهِلِیَّةِ یَقُولُونَ هَل لَّنَا مِنَ الأَمْرِ مِن شَیْءٍ قُلْ إِنَّ الأَمْرَ كُلَّهُ لِلَّهِ یُخْفُونَ فِی أَنفُسِهِم مَّا لاَ یُبْدُونَ لَكَ یَقُولُونَ لَوْ كَانَ لَنَا مِنَ

الأَمْرِ شَیْءٌ مَّا قُتِلْنَا هَاهُنَا قُل لَّوْ كُنتُمْ فِی بُیُوتِكُمْ لَبَرَزَ الَّذِینَ كُتِبَ عَلَیْهِمُ الْقَتْلُ إِلَى مَضَاجِعِهِمْ وَلِیَبْتَلِیَ اللّهُ مَا فِی

صُدُورِكُمْ وَلِیُمَحَّصَ مَا فِی قُلُوبِكُمْ وَاللّهُ عَلِیمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ(154)

  سپس بدنبال این غم و اندوه، آرامشى بر شما فرستاد. این آرامش، بصورت خواب سبكى بود كه (در شب بعد از حادثه احد،) گروهى از شما را فرا گرفت اماگروه دیگرى در فكر جان خویش بودند (و خواب به چشمانشان نرفت.) آنها گمانهاى نادرستى -همچون گمانهاى دوران جاهلیت- درباره خدا داشتند و مى‏گفتند: «آیا چیزى از پیروزى نصیب ما مى‏شود؟!» بگو: س‏خ‏للّههمه كارها (و پیروزیها) به دست خداست!» آنها در دل خود، چیزى را پنهان مى‏دارند كه براى تو آشكار نمى‏سازند مى‏گویند: «اگر ما سهمى از پیروزى داشتیم، در این جا كشته نمى‏شدیم!» بگو: «اگر هم در خانه‏هاى خود بودید، آنهایى كه كشته‏شدن بر آنها مقرر شده بود، قطعا به سوى آرامگاه‏هاى خود، بیرون مى‏آمدند (و آنها را به قتل مى‏رساندند). و اینها براى این است كه خداوند، آنچه در سینه‏هایتان پنهان دارید، بیازماید و آنچه را در دلهاى شما (از ایمان) است، خالص گرداند و خداوند از آنچه در درون سینه‏هاست، با خبر است. (154)

  «قل لو کنتم فی بیوتکم لبرز الذین کتب علیهم القتل الی مضا جعهم.»
بگو (ای پیغمبر) اگر در خانه‌های خود هم بودید، باز آنان که کشته شدن برایشان مقرر شده بود، قطعاً به سوی آرامگاههای خود بیرون می‌آمدند.
امام حسین علیه‌السلام در روز عاشورا فرمود:
آیا کتاب خدا را که بر جدم پیامبر خدا صلی‌الله‌علیه‌و‌آله فرو فرستاده شده نخوانده‌اید:
هر جا که باشید مرگ شما را در می‌یابد اگر چه در دژهای محکم و سرافراشته باشید. و خدای منزه و پاک فرماید:
قطعاً آنان که کشته شدن برایشان مقرر شده بود به سوی آرامگاههای خود بیرون می‌آمدند.
اگر من در جای خود بمانم، این مردم نگون‌بخت چگونه آزموده می‌شوند؟
به چه چیزی مورد آزمایش قرار می‌گیرند؟
و چه کسی در گودال من در کربلا می‌آرمد؟
و به تحقیق در روزی که خدا زمین را گسترانید، آن (کربلا) را برای من برگزیده و آن را پناهگاه شیعیان ما قرار داد تا در آنجا در دنیا و آخرت امن و آسایش یابند.



سوره ی مبارکه النساء: آیه 73

وَلَئِنْ أَصَابَكُمْ فَضْلٌ مِّنَ الله لَیَقُولَنَّ كَأَن لَّمْ تَكُن بَیْنَكُمْ وَبَیْنَهُ مَوَدَّةٌ یَا لَیتَنِی كُنتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزًا عَظِیمًا(73)

و اگر غنیمتى از جانب خدا به شما برسد، درست مثل اینكه هرگز میان شما و آنها دوستى و مودتى نبوده، مى‏گویند: «اى كاش ما هم با آنها بودیم، و به رستگارى (و پیروزى) بزرگى مى‏رسیدیم!» (73) 

امام رضا علیه‌السلام فرمود:
ای پسر شبیب، اگر دوست داری که در مکانهای ‏بنا شده در بهشت با پیامبر و خاندانش جای گیری، پس کشندگان حسین ‏علیه‌السلام را لعنت نما.
ای پسر شبیب، اگر دوست داری که تو برخوردار از ‏ثواب کسانی باشی که همراه حسین علیه‌السلام شهید شده‌اند، هر زمان که او را ‏یادکنی بگو:
ای کاش با آنان بودم و به فیروزی و کامیابی (جاودانی) ره ‏می‌یافتم.


سوره ی مبارکه النساء : آیه 77

أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِینَ قِیلَ لَهُمْ كُفُّواْ أَیْدِیَكُمْ وَأَقِیمُواْ الصَّلاَةَ وَآتُواْ الزَّكَاةَ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَیْهِمُ الْقِتَالُ إِذَا فَرِیقٌ مِّنْهُمْ یَخْشَوْنَ النَّاسَ

كَخَشْیَةِ اللّهِ أَوْ أَشَدَّ خَشْیَةً وَقَالُواْ رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَیْنَا الْقِتَالَ لَوْلا أَخَّرْتَنَا إِلَى أَجَلٍ قَرِیبٍ قُلْ مَتَاعُ الدَّنْیَا قَلِیلٌ وَالآخِرَةُ خَیْرٌ

لِّمَنِ اتَّقَى وَلاَ تُظْلَمُونَ فَتِیلاً(77 )

آیا ندیدى كسانى را كه (در مكه) به آنها گفته شد: «فعلا) دست از جهاد بدارید! و نماز را برپا كنید! و زكات بپردازید!» (اما آنها از این دستور، ناراحت بودند)، ولى هنگامى كه (در مدینه) فرمان جهاد به آنها داده شد، جمعى از آنان، از مردم مى‏ترسیدند، همان گونه كه از خدا مى‏ترسند، بلكه بیشتر! و گفتند: «پروردگارا! چرا جهاد را بر ما مقرر داشتى؟! چرا این فرمان را تا زمان نزدیكى تاخیر نینداختى؟!» به آنها بگو: «سرمایه زندگى دنیا، ناچیز است!و سراى آخرت، براى كسى كه پرهیزگار باشد، بهتر است! و به اندازه رشته شكاف هسته خرمایى، به شما ستم نخواهد شد! (77) 

از امام باقر علیه السلام روایت شده است که حضرت فرمودند: به خدا سوگند کار حسن بن علی علیه السلام « صلح » برای این امت بهتر بود از آنچه خورشید بر آن بتابد، به خدا سوگند این آیه درباره آن نازل شده است: « الم تر الی الذین قیل لهم کفوا ایدیکم و اقیمواالصلاة و آتواالزکاة » یعنی آیا ندیدی کسانی را که وقتی به آنها گفته شد از جهاد دست نگهدارید و نماز بگذارید و زکات بدهید که مراد اطاعت از امام حسن علیه السلام است آنها گفتند: ما باید جهاد کنیم.
« فلمٌا کتب علیهم القتال » هنگامی که جهاد در کنار حسین علیه السلام بر آنها واجب شد « قالوا ربٌنالم کتبت علینا القتال» گفتند: چرا جهاد را بر ما مقرر داشتی؟ چرا این فرمان را تا زمان نزدیکی تأخیر نینداختی.
از امام صادق علیه السلام در روایتی دیگر آمده است: « فلما کتب علیهم القتال » درباره حسین بن علی علیه السلام نازل شده است. خداوند بر او و همه اهل زمین مقرر کرد تا در کنار او جهاد کنند و از امام باقر «ع» روایت شده است که اگر همه اهل زمین در کنار او جهاد می کردند همگی کشته می شدند.


سوره ی مبارکه الانعام: آیه 62

ثُمَّ رُدُّواْ إِلَى اللّهِ مَوْلاَهُمُ الْحَقِّ أَلاَ لَهُ الْحُكْمُ وَهُوَ أَسْرَعُ الْحَاسِبِینَ(62) 

سپس (تمام بندگان) به سوى خدا، كه مولاى حقیقى آنهاست، بازمى‏گردند. بدانید كه حكم و داورى، مخصوص اوست و او، سریعترین حسابگران است! (62) 

امام صادق علیه‌السلام فرمود:
مروان‌بن حکم وارد مدینه شد و بر تخت نشست. یکی از غلامان امام حسین
‎ ‎علیه‌السلام آن‌جا بود. مروان گفت:
به سوی خدا که‎ ‎مولای حقیقی آنهاست باز می‌گردند بدانید که حکم مخصوص اوست و او سریعترین حسابگران‎ ‎است.
امام حسین علیه‌السلام به غلامش فرمود:
مروان
‎ ‎هنگام ورود چه گفت؟ غلام گفت: بر تخت نشست و این آیه را خواند:
به سوی خدا که
‎ ‎مولای حقیقی آنهاست باز ‏می‌گردند...» غلام گفت: امام حسین علیه‌السلام‎ ‎فرمود:
آری بخدا من و دوستانم به بهشت باز
‎ ‎می‌گردیم و او و دوستانش به سوی آتش





:: مرتبط با: محرم ,
:: برچسب‌ها: عاشورا از نگاه قران , امام حسین واهل بیت از نگاه قران , امام حسین , قران , اهل بیت , عاشورا , امام زمان , ام ابیها ,
تاریخ انتشار : دوشنبه 6 آذر 1391 | نظرات ()

قالب بلاگفا

قالب وبلاگ

purchase vpn

بازی اندروید